Strona głównaDziałalnośćHistoriaZajęcia grupoweZajęcia metodą Weroniki Sherborne

Zajęcia prowadzone są w kilku grupach. Uczęszczają na nie dzieci wraz z rodzicami. Jedną z grup terapeutycznych prowadzą pani Hania Jarząbska i pani Ania Kowalewska. Metodą tą  pracują już od kilku lat i widzą w swojej pracy  duże efekty terapeutyczne.



Dzieci do poszczególnych grup zakwalifikowane są według wieku, zaburzeń i potrzeb dziecka.



A teraz słów kilka o samej metodzie.

Główną ideą metody Weroniki Sherborne jest: posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii tego rozwoju.

Doświadczenia wykorzystywane w czasie sesji  wywodzą się z naturalnych potrzeb dziecka, które są zaspakajane w kontakcie z dorosłymi w trakcie tak zwanego "baraszkowania". Zajęcia prowadzone tą metodą mają  pomóc dziecku w poznaniu siebie, w zdobyciu do siebie zaufania, w poznaniu innych i nauczeniu się ufania im, a dalej - poprzez nabywanie pewności siebie i wiary we własne możliwości - w nauczeniu się aktywnego i twórczego życia. Chcemy w tym dziecku pomóc, mając do dyspozycji przede wszystkim ruch i możliwość bliskiego, fizycznego kontaktu z drugim człowiekiem.  Uczestnictwo w zajęciach jest dobrowolne.

Metoda wykorzystywana jest w Polsce w placówkach oświatowych dla dzieci z różnymi zaburzeniami rozwoju i różnorodnymi potrzebami edukacyjnymi: dzieci z upośledzeniem umysłowo,  dzieci autystycznych, dzieci z wczesnym mózgowym porażeniem dziecięcym, dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania, dzieci z niekorzystnych środowisk wychowawczych, domów dziecka, dzieci głuchych i niewidomych.

Podstawowe zasady to: dobrowolność, bezpieczeństwo, akceptacja, systematyczność, minimum pomocy, indywidualizacja, uważność.

Podstawowe założenia metody to rozwijanie przez ruch: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej, dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązania z nimi bliskiego kontaktu.

Ruch umożliwia człowiekowi nawiązanie fizycznego kontaktu z otaczającą go rzeczywistością i jest warunkiem jego zdrowia psychicznego.

W tej metodzie wyróżnia się kilka kategorii ruchu: ruch prowadzący do poznania własnego ciała (każdy z nas ma potrzebę kontrolowania własnego ciała, gdy nie może tego osiągnąć, staje się napięty i niespokojny. Ruchy do tej kategorii pozwalają na stopniowe poznanie poszczególnych części naszego ciała. Szczególną uwagę przywiązuje się do stóp, kolan, nóg i bioder, ponieważ na nich opiera się ciężar ciała. Kontrola nad ruchami tych części ciała jest warunkiem utrzymania równowagi i prowadzi do kształtowania własnej tożsamości.), ruch kształtujący związek jednostki z otoczeniem fizycznym ( ma na celu wykształcenie orientacji w przestrzeni, by na tej podstawie mógł się wytworzyć związek między człowiekiem i tym co go otacza. Brak umiejętności korzystania z "wolności" w przestrzeni; prowadzi do zahamowań, ruch wiodący do wytworzenia się związku z drugim człowiekiem (nawiązanie pozytywnych i znaczących kontaktów z innymi osobami), ruch do współdziałania w grupie (kategoria ćwiczeń w dwójkach, trójkach, kategoria -z, przeciwko, razem).

Celem ćwiczeń grupowych jest zaangażowanie wszystkich uczestników w aktywność ruchową. To ruch kreatywny (cechami charakterystycznymi tego typu ruchu jest spontaniczność, kreatywność i swoboda).

Korzyści płynące z metody: daje pozytywne odczucie w kontakcie z innym człowiekiem, wyzwala swobodę zachowań i naturalność, daje okazję do rozładowania energii, jest próbą pokonania własnych zahamowań wynikających z uprzednich doświadczeń, daje radość wyzwala zaangażowanie, daje możliwość zaspakajania własnych potrzeb, daje pewność siebie, daje możliwość poczucia się w innej roli niż na co dzień, zbliża do siebie uczestników zajęć, daje radość działania w grupie, przyjemność dawania innym radości, daje poczucie bezpieczeństwa, daje poczucie partnerstwa, możliwość odczuwania przyjemnych doznań płynących z własnego ciała, nie jest ograniczona wiekiem uczestników.

Tylko wybrańcy losu mogą poznać rozkosze zabawy.

Przykładowy scenariusz z sesji Ruchu Rozwijającego.

Cele ogólne: rozwijanie świadomości poszczególnych części ciała: dłonie, uda, kolana, łydki, stopy; rozwijanie orientacji przestrzennej, rozwijanie spontaniczności, wyciszanie.

Cele operacyjne: dziecko rozumie polecenia wydawane przez osobę prowadzącą, dziecko zna poszczególne części ciała: dłonie, uda, kolana, łydki, stopy.

  1. Powitanie: wszyscy siadamy w kole, witamy się podając sobie dłonie, ściskamy je lekko potem mocniej, witamy się prawą dłonią w prawą stronę wypowiadając słowo "cześć", witamy się lewą dłonią w lewą stronę wypowiadając słowo "cześć", witamy dłońmi swoje uda poklepując je lekko, witamy dłońmi swoje kolana głaszcząc je lekko, witamy dłońmi swoje łydki szczypiąc je delikatnie, witamy dłońmi swoje stopy głaszcząc je.
  2. Kładziemy się na plecach wyciągamy ręce do przodu.
  3. Przekręcamy się na brzuch.
  4. Stukamy dłońmi w podłogę, raz cicho raz głośno, kilka razy.
  5. Podnosimy się, klękamy na kolana podpieramy się dłońmi. W takiej pozycji dowolnie przemieszczamy się po sali.
  6. Dzieci dobierają się parami. Jedno z dzieci siada, drugie dziecko stara się pchając dłońmi opartymi o plecy przesunąć je. Potem następuję zmiana ról między dziećmi.
  7. Wszyscy wstają i dowolnie przemieszczając się po sali tupią całymi stopami raz głośno raz cicho.
  8. Relaks: każde dziecko odpoczywa wg swego uznania (leży, siedzi).
  9. Wszyscy wstają, ustawiają się jeden za drugim trzymając ręce na ramionach kolegi lub koleżanki, maszerują do przodu tworząc koło.
  10. Pożegnanie: dzieci siadają w kole z nogami wyciągniętymi do środka, żegnają się stopami ze wszystkimi uczestnikami sesji, na koniec każdy klaszcze w swoje dłonie mówiąc przy tym "cześć".


Przygotowały: Anna Kowalewska i Hanna Jarząbska