Strona głównaDziałalnośćHistoriaHipoterapia

Zadanie publiczne "Wspieranie działań minimalizujących skutki zaburzeń rozwojowych dzieci i młodzieży" poprzez hipoterapię realizowane jest ze środków Urzędu Miasta. Zajęcia odbywały się w maju oraz czerwcu. Uczestniczyło w nich 30 uczniów ze Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego nr 1 w Suwałkach.

TEORIA:

Hipoterapia - to metoda gimnastyki leczniczej na bazie neurofizjologii z udziałem konia. Jest to metoda zalecana przez lekarza, wykonywana przez posiadającego kwalifikację terapeutę - specjalistę gimnastyki leczniczej, na specjalnie przygotowanych do tego celu koniach. Koń służy jako pośrednik w terapii, przenosząc na pacjenta ruch w trakcie przemieszczania się stępem.

 

Schorzenia predysponowane do zajęć hipoterapii:

  • mózgowe porażenie dziecięce (diplegie - diparezy, paraplegie - paraparezy, postacie pozapiramidowe, postacie ze "słabym" tułowiem (konieczna kontrola głowy), dzieci rozpoczynające naukę siadania, wstawania i chodzenia,
  • porażenia, niedowłady spastyczne i wiotkie oraz dyskinezy pourazowe i o innym podłożu niż MPD,
  • opóźnienia psychoruchowe,
  • wady postawy, skoliozy I stopnia,
  • przykurcze i ograniczenia ruchomości mięśni i stawów (pourazowe, powstałe w wyniku choroby),
  • stany po urazach kręgosłupa, poza uszkodzeniami w części szyjnej,
  • stany po amputacjach kończyn,
  • rozczep kręgosłupa po zoperowaniu przepukliny,
  • autyzm dziecięcy,
  • zespół Downa,
  • wady wzroku i słuchu, zaburzenia adaptacyjne, emocjonalne i kłopoty z nauką, zaburzenia rozwoju motorycznego i psychicznego (niepełnosprawność intelektualna),
  • alkoholizm, narkomania, choroby umysłowe i uzależnienia, nerwice,
  • otyłość i choroby metaboliczne, oraz choroby układu krążenia (tylko pod ścisłą kontrolą lekarza).

 

  • uczulenie  na sierść lub pot koński (astma oskrzelowa),
  • ostre infekcje organizmu, stany zapalne dróg oddechowych i moczowych, anemia, wyniszczenie organizmu,
  • dysplazje ze skłonnością do częstych zwichnięć,
  • okres 1 m-ca po złamaniach i 3-6 m-cy po poważnych zabiegach i operacjach,
  • zaawansowane przykurcze i zmiany w ukł. kostno - stawowym uniemożliwiające siad rozkroczny,
  • miastenie,
  • padaczka z częstymi i silnymi atakami,
  • skrajny autyzm, ciężkie upośledzenie umysłowe, agresja, autoagresja, niepokoje ruchowe, silne ruchy mimowolne,
  • zaawansowana osteoporoza czy artrogrypoza,
  • Inne przyczyny wynikające z zaleceń lekarza.


Jego szeroki zad spełnia doskonale rolę materaca, kłoda może z powodzeniem zastąpić wałek, a szyja, jest elastycznym i giętkim "klinem". Stęp, podczas którego pacjent leży na brzuchu wywołuje ruchy przypominające pełzanie, a po oparciu się na łokciach i kolanach - odpowiada ruchom raczkowania. W stępie pacjent siedzący na grzbiecie konia poddawany jest serii ruchów identycznych z chodem człowieka. Dochodzą do tego ćwiczenia wykonywane podczas jazdy: rotacyjne, rozciągające, równoważne i inne.

Zajęcia z tak dużym i spokojnym zwierzęciem skutecznie eliminują bariery psychologiczne u niepełnosprawnych pacjentów. Terapia konna pobudza pozytywne motywacje, a atrakcyjne formy ćwiczeń usprawniających nie kojarzą się z salą rehabilitacyjną. Wprowadza w świadomości jeźdźca poczucie sprawstwa (uwalnia od barier natury komunikacyjnej - daje swobodę w wyborze kierunku i drogi). Kontakt z końmi pozwala na nawiązywanie więzi społecznych podczas zajęć, poznanie bogatej kultury jeździeckiej, daje ogromne korzyści dla ducha i ciała małego pacjenta.

Prawidłowy dosiad zmusza jeźdźca do aktywnego prostowania się, wzmacniając w ten sposób mięśnie grzbietu, brzucha, mięśnie obręczy barkowej i biodrowej (szczególnie mięśnie pośladków - zmniejszając przodopochylenie miednicy). Rytmiczny ruch konia naprzemiennie rozluźnia i wzmacnia cały garnitur   mięśniowy człowieka - dokonuje się to bezwiednie podczas swobodnej jazdy, niekoniecznie wypełnionej męczącymi ćwiczeniami.

Opracowała: Anna Nizioł

 

 

NASZE DOŚWIADCZENIA:
 
W roku szkolnym 2008/2009 zajęcia z hipoterapii odbywały się od września do listopada w Centrum Wypoczynku, Edukacji i Rehabilitacji "Maniówka" w Nowej Wsi, położonym na Suwalszczyźnie w „Krainie Jezior i Lasów”, u wrót Wigierskiego Parku Narodowego. Uczestniczyły w nich grupy przedszkolne, klasy I – III Szkoły Podstawowej oraz niektóre klasy starsze.

Hipoterapeuta zawsze witał wszystkich ciepło i życzliwie, z uśmiechem na twarzy. Znał wszystkie dzieci i nazywał je po imieniu. Dzieci mogły wejść do ośrodka, wypić ciepłą herbatę lub poczęstować się słodkimi jabłkami. Konie zawsze czekały przygotowane do zajęć. Wykazywały się one nieprawdopodobną wyrozumiałością i cierpliwością na klepanie i inne „pieszczoty”. Pierwsze spotkania z czterokopytnymi były dla każdego ucznia  innym doświadczeniem. Jedni bardzo interesowali się  zwierzęciem, po drugich nie było widać żadnej reakcji, zaś jeszcze inni reagowali lękiem.

Sam bliski kontakt z koniem, okazywał się niekiedy wielkim wyzwaniem. Tak było z jednym, niedowidzącym uczniem klasy pierwszej Szkoły Podstawowej. Na początku, chłopiec bał się nawet podejść do konia, reagował krzykiem i płaczem. Stopniowo, ośmielał się - podszedł do konia i pogłaskał go z pomocą terapeuty. Dalszym osiągnięciem chłopca było to, iż z nauczycielką, jako osobą towarzyszącą, usiadł na zwierzę i przejechał dookoła ośrodka. Po kolejnych próbach siedział już na koniu sam. Zwierzę przestało budzić w nim lęk.

Jazda na zwierzęciu u innego chłopca - Sebastiana  (chłopca autystycznego, z nadpobudliwością), powodowała wyciszenie się, znikał krzyk, a pojawiał się spokój i skupienie.

Podczas zajęć z hipoterapii dzieci uczyły się troski o potrzeby swego, nowego przyjaciela – każdy mógł poczęstować konia marchewką, jabłkiem, osobiście podziękować za lekcję, pogłaskać na pożegnanie. Wszystkie te działania wspierał hipoterapeuta i nauczyciele.


Kontakt z koniem, wszelkie doświadczenia podczas zajęć powodowały wielkie przemiany oraz dawały satysfakcję z osiąganych sukcesów, zarówno dzieciom, jak i terapeutom, nauczycielom, rodzicom. Stworzona na zajęciach atmosfera porządku, dyscypliny i prostych, zrozumiałych reguł, dawała dzieciom poczucie bezpieczeństwa i spokoju.

Hipoterapia prócz kontaktu z koniem, daje szansę nawiązania kontaktu z innymi ludźmi – dziećmi i dorosłymi. Każdy może poczuć się akceptowany i wartościowy w oczach rówieśników, rodziców, opiekunów, a przede wszystkim we własnych oczach.
Hipoterapia daje też wiele możliwości terapeutycznych, dlatego jest jedną z metod o największym zasięgu pod względem różnorodności korzystających z niej pacjentów.


Zajęcia hipoterapii organizowane są dzięki zrozumieniu problematyki osób z niepełnosprawnością intelektualną i finansowemu wsparciu Urzędu Miejskiego w Suwałkach. 

Opracowały: Sylwia Maksimowicz i Joanna Barmuta


Koń koryguje postawę

Koń to idealny partner w terapii dzieci
 
Koń to idealne stanowisko terapeutyczne